Chyba nie trzeba komentować – i tak wszyscy wiedzą, że chodzi o notoryczne łamanie praw człowieka w kraju, który teraz uśmiecha się szeroko do całego świata i zaprasza na olimpiadę wszechczasów.

Oczywiście nie ma sensu wspominać o przymusowo wysiedlonych (na miejscu ich domów powstają wspaniałe obiekty sportowe).

I o cenzurowaniu internetu tez nie ma sensu wspominać (Chiny wprowadzają od 31 stycznia nowe przepisy, które do niespotykanych dotąd rozmiarów zwiększą cenzurę nagrań wideo w Internecie. Będą je mogły odtąd zamieszczać tylko witryny państwowe, a pozostałe będą musiały uzyskać specjalną zgodę).

AI jak zwykle niezawodne, tym razem oddział słowacki.

W dzisiejszej odsłonie portalu gazeta.pl zapis reakcji na nową akcję społeczną. Akcja najwyraźniej potrzebna, a niektóre reakcje jakby z innej bajki, tak dalekiej, że aż nieprawdopodobnej.

Chodzi o plakat rozwieszany w warszawskich pojazdach komunikacji miejskiej, który przedstawia zdjęcie USG płodu trzymającego maleńką rączką uchwyt tramwajowy czy autobusowy. Realizacja ma zachęcać pasażerów do ułatwiania podróży kobietom w ciąży. Hasło brzmi “Podróż męczy nie tylko przyszłą mamę – ustąp miejsca dziecku w drodze”, a uzupełnieniem kampanii przygotowanej przez agencję Doug Faber Family jest seria piktogramów, które mają pojawiać się także w sklepach i miejscach publicznych, a które z założenia mają sprawić, żeby kobiety w ciąży nie bały się poprosić o ustąpienie miejsca. Akcja ważna o tyle, że nie chodzi tylko o “strzelanie focha” paniusi w ciąży, ale przede wszystkim o bezpieczeństwo jej i dziecka. Wszyscy wiemy, w jakie turbulencje można wpaść nie wsiadając nawet na pokład samolotu, tylko pozostając w polskich autobusach i tramwajach. Pal diabli mocnego siniaka. W tym przypadku chodzi o naprawdę ważniejsze bezpieczeństwo. Na dodatek podwójne.

Tym dziwniejsze wydały mi się niektóre komentarze, a jeśli wierzyć reporterowi (a czemu by mu nie wierzyć?) większość z nich pochodziło od kobiet, tyle, że feministek (przepraszam za złośliwy odcień określenia, ale w tym przypadku bezmyślność jest zadziwiająca). Oburzone feministki argumentowały: to sprowadzenie kobiety do roli futerału, inkubatora, to umniejszanie roli kobiety na rzecz dziecka, kiedy zobaczyłam ten plakat, poczułam niesmak i niedowierzanie, to jest nieprawdopodobne, absolutnie oczywiste wypchnięcie kobiety z pola społecznego i wszelkiego widzenia.

Myślałam, że chociaż nigdy w “tych sprawach” nie manifestowałam, to czuję pewną bliskość z poglądami feministycznymi – przynajmniej było to wtedy, kiedy feministki namawiały umęczone matki-Polki do odrobiny zdrowego egoizmu. Po ostatnim wystąpieniu wiem, że do tych pań feministek nie należę. Bo aż taką egoistką nie jestem.

PS. Dla porównania artykuł tłumaczony z The Guardiana.

Partia Kobiet pokazała plakat wyborczy:

Na stronie dodatkowa informacja (interpunkcja oryginalna):

Tak się składa, że nad grobami, gdzie do niedawna Algida propagowała “samą radość”, pojawił się nowy billboard. Nie ukrywam, że tym razem całość sprawia mi jeszcze większą uciechę [ale agitka polityczna? - co to, to nie ja;-)))]. Na dodatek te chmury… Pech chciał, że koncówka lata jest, jaka jest.

Artykuł o najnowszych odsłonach reklamy outdoorowej zbliża się wielkimi krokami (oczywiście nikogo wcale nie strasząc) i z tej okazji zdjęcie o tym, że czasami Duża Firma wykupując powierzchnię pod reklamę ma pecha, bo płaci też za kontekst, nie zawsze fortunny:

PS. To tylko ekspozycja pewnego “salonu” (w tle) zajmującego się projektowaniem i sprzedażą nagrobków.

Inchallah – arabski odpowiednik “jeśli bóg [jakikolwiek bądź] pozwoli”.

Całkiem niedawno spędziłam miesiąc w Maroku, gdzie każda rozmówka uliczna kończy się, a każda dłuższa pogawęda jest przeplatana (z częstotliwością “co zdanie”, w bardziej gadatliwych przypadkach MHz = “co akapit”) właśnie owym pokornym Inchallah!

- Jak dojść do meczetu?

- Idziesz prosto, potem w lewo, potem w prawo i jesteś na miejscu. Inchallah!

- Jak ci się żyje? Dobrze, mieszkam z matką i dwiema siostrami, trochę ciasno, ale właśnie przywiozłem kupę piachu, zaczynam budować własny dom. Zamieszkam w nim z ukochaną. Inchallah!

“Inchallah!” dzień w dzień, rozmowa po rozmowie trenuje pokorę. I wyrabia dystans do własnych planów. Bo gdyby tak pomyśleć z przymrużeniem oka: nie zrobiłam czterech z zaplanowanych rzeczy, to nie pozostaje nic innego jak tylko wzruszyć z lekkością ramionami: widocznie bóg (jakikolwiek bądź) tak chciał;-).

Ale nie o tym miało być;-). Miało być o reklamie marokańskiej:

Pytanie konkursowe: co tu jest inne?

Warszawa, róg alei Solidarności i Jana Pawła II.

Tak, w tym domu nadal mieszkają ludzie.

Niedawno czytałam w warszawskiej Wyborczej, że załamani mieszkańcy cieszą się, jeśli kolejna reklama jest w jasnych kolorach, bo przepuszcza trochę więcej światła. No to chyba nie tym razem, niestety…

Czy mi się tylko zdawało, czy “celem spółdzielni jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków i ich rodzin”?

Co zrobić? Podobno przy placu Trzech Krzyży ktoś w poszukiwaniu zaginionego widoku z okna wyciął w siatce reklamowej dziurę. Popieram.

PS. Nie ma to jak budowanie pozytywnego wizerunku nowej marki… :/