Zott ciągle katuje reklamą jogurtów, w której kilka Polek rozpływa się nad owocami zerwanymi prosto z krzaczka i przekonuje, że dzięki Jogobelli ich życie jest lepsze. Jedna z nich nawet przyznaje bez większych oporów, że spożywa jogurt na śniadanie, obiad i kolację.  Pani pewnie w najbliższym czasie wypadnie odwiedzić gastrologa, ale jej reklamowe koleżanki należy od razu wysłać do językoznawcy (ze specjalizacją: logopedia). Jogurty Jogobelli “majom” duże kawałki owoców, owoce „som“ duże, „som“ soczyste, a dzieci „som“ szczęśliwe.

A ja jezdem zaskoczona, że podlizywanie się klientowi oznacza nawet naśladowanie jego potocznych błędów językowych. Tylko czekać, aż w ramach integracji z wybranym konsumentem w przerwach reklamowych kur..y zaczną latać.  

Tylko 1/5 wody znajduje się w naskórku, który odżywiamy kremami… Wszyscy już wiedzą, bo trudno nie zapamiętać, skoro spot leci często (za często) i to bez względu na sezon (tak jak na przykład rutinoscorbin, który jeszcze nie zdążył się znudzić, ale w grudniu ponownie będziemy mieli dość bohaterów wyglądających niewyraźnie).

Czy domy mediowe nie powinny doradzać klientom, że przesadna częstotliwość emisji spotów może powodować nie tyle wzrost sprzedaży, co reakcję alergiczną? Zaczynam powoli bać się, że pani Magdalena Szczepanik, która od 7 lat pracuje jako kosmetolog, za kolejne 5 też będzie pracowała jako kosmetolog i też od 7 lat…;/

Budka z kebabem przy Nowym Świecie.

Wlaściciel Turek przysiada sie do stolika starego klienta/znajomego – starszy Polak w kapeluszu a la Indiana Jones.

Powoli sączą dialog:

Polak: – Salam alejkum, bracie.

Turek: – Salam alejkum, cześć.

Polak:- Co tam słychać?

Turek:- E,  stara bida, jak to mówią Polacy… Ale ty wyglądasz dzisiaj jak kiedyś Anglicy w Afryce.

Chyba nie trzeba komentować – i tak wszyscy wiedzą, że chodzi o notoryczne łamanie praw człowieka w kraju, który teraz uśmiecha się szeroko do całego świata i zaprasza na olimpiadę wszechczasów.

Oczywiście nie ma sensu wspominać o przymusowo wysiedlonych (na miejscu ich domów powstają wspaniałe obiekty sportowe).

I o cenzurowaniu internetu tez nie ma sensu wspominać (Chiny wprowadzają od 31 stycznia nowe przepisy, które do niespotykanych dotąd rozmiarów zwiększą cenzurę nagrań wideo w Internecie. Będą je mogły odtąd zamieszczać tylko witryny państwowe, a pozostałe będą musiały uzyskać specjalną zgodę).

AI jak zwykle niezawodne, tym razem oddział słowacki.

Targi elektroniki użytkowej (Consumer Electronics Show) w Las Vegas się odbyły, a w mediach się odbiły, i to całkiem szeroko. A wszystko rzecz jasna dlatego, że jak zaprezentowano wspaniałe wynalazki na miarę XXI wieku, wśród nich między innymi:

• gitara, co się sama potrafi nastroić,

• największa TV plazma (Panasonic, 150 cali),

• urządzenie, dzięki któremu można odpalić samochód (własny) na odległość za pomocą komórki (dodatkowo system może poinformować na bieżąco o ewentualnych włamaniach do samochodu),

• satelitarny komunikator osobisty (można uspokoić mamę, że jesteśmy w środku dżungli i że wszystko jest super ekstra; można też wezwać pomoc),

• wodoodporne głośniki do iPod nano (producent zapewnia: doskonałe pod prysznicem lub na basenie),

• kask motocyklowy z wbudowanym bluetoothem – żeby można było dzwonić bez użycia rąk,

• najszybsza cyfrówka świata (CASIO, 60 klatek na sekundę),

• Myvu, czyli osobisty wyświetlacz multimedialny w formie okularów o dość kosmicznym designie. Można oglądać filmy, telewizję, albo też grać w gry wideo (zastanawiam się tylko, czy od tego się zeza nie dostaje?)

• szybka i mała drukarka do zdjęć firmy Polaroid ZINK. Łączy się bezprzewodowo na przykład z telefonem komórkowym i już można drukować piękne shoty. Czyli, że Polaroid odnalazł się w końcu w cyfrowych czasach;). Dokładny opis jak to cudo działa jest m.in. na fotopolis,

• Sony Rolly – tańczący odtwarzacz MP3 w kształcie jajka (nie mogę się powstrzymać, żeby nie zapytać: po co?).

Skoro tak śmiało poczynają sobie różnej maści wynalazcy, to ja bym jeszcze poprosiła o jeden mały gadżet;). Marzy mi się suszarka do włosów bezprzewodowa. Bo ja jestem z natury wielofunkcyjna, jak ta pani z reklamy jakiegoś kremu, co miał działać podwójnie;) i w związku z tym, jak suszę włosy, to się czuję jak na smyczy, a tak to drugą ręką mogłabym jajecznicę jeszcze mieszać;))).

Nie należy śmiać się z marzeń;)! Niektórzy już nad tym pracują.

Marta Strzelecka opublikowała w Gazecie Wyborczej tekst o tym, dlaczego po dwóch miesiącach żegna się ze światem Second Life. Warto przeczytać szczególnie teraz, kiedy nadal trwa, co prawda głównie medialny, boom na przeprowadzki do alternatywnej rzeczywistości, kiedy kolejne firmy przekonują, że warto otworzyć wirtualną filię i kiedy kolejne miasta (ostatnio Poznań) rozpoczynają swoje Drugie Życie.

Oto przykładowe argumenty, pytania czy paradoksy wymienione przez Strzelecką; o tyle celne, że punktują zdumiewające czasami podobieństwa między Life ver.1 i 2:

• dlaczego stare awatary z daleka rozpoznają nowych, bez pieniędzy, i namawiają ich do kupowania gadżetów?
• dlaczego większość kobiet przypomina modelki z rozkładówek “Playboya”?
• dlaczego uniwersytety są puste, a w dyskotekach o każdej porze dnia można kogoś spotkać?

Philip Rosedale, twórca SL cieszył się, że teraz wszystko będzie możliwe. Dlaczego więc zabieramy ze sobą tak wiele elementów i nawyków?

… polską wersję twittera: pinger. Przygotowane przez o2.pl.

<zamyśla się frasobliwie>

Były szklane domy, teraz będą wodne. Pierwszy projekt: EXPO’08 w Saragossie. The Digital Water Pavillion to interaktywna konstrukcja z kurtyn wodnych sterowanych elektronicznie. Kurtyny będą rozchylać się, jeśli czujniki wyczują w pobliżu chętnych do odwiedzin gości [na pewno nie będzie ich brakować;)]. W „budynku” będzie m.in. centrum informacji turystycznej i kawiarnia. Brzmi fantastycznie? Podobnie wygląda:

Informacje, zdjęcia i animacje na oficjalnej stronie projektu oraz na stronie MIT, który jak zwykle fantastycznie umaczał w projekcie palce. 

Honory i prawa autorskie należą się:
IMAGES: carlorattiassociati – Walter Nicolino and Carlo Ratti with Carlo Bonicco
PROJECT CREDITS:
Architectural design – carlorattiassociati – Walter Nicolino and Carlo Ratti with Claudio Bonicco
Digital water research – Massachusetts Institute of Technology
Structural and mechanical engineering – Ove Arup & Partners
Landscape architecture – Agence Ter
Water engineering – Lumiartecnia Internacional
Visuals – Officinesirtori

Onet doniósł, że wybrano najpiękniejsze słowo świata. Zwycięstwo przypadło tureckiemu określeniu księżyca odbijającego się w wodzie. Yakamoz.
Plebiscyt ogłosił niemiecki magazyn „Kulturaustausch”, nadesłano 2500 propozycji z prawie 60 krajów. Kryteria brane pod uwagę przez jury to: oryginalność wyrazów, ich znaczenie kulturowe oraz uzasadnienia internautów. Najgroźniejszymi konkurentami tureckiego księżyca było chińskie chrapanie (hu lu) i afrykański bałagan (volongoto – język luganda).
Nasz język reprezentowała filiżanka, co ciekawe: zgłoszona przez Austriaka;). W dyskusji na forum pojawiły się kolejne, niestety już spóźnione, kandydatury. Dominowały zgłoszenia sentymentalne, czyli „Kasia” na cześć ukochanej i różne „misiaczki”, ale pojawiła się także cielęcina [z zastrzeżeniem, że należy wymawiać ją na włoską melodię;)].

Coś chyba mnie ogarnął nastrój reformatorski;). Jeszcze jedna rzecz mi się marzy odnośnie polskiej przestrzeni publicznej, bądź co bądź wspólnie użytkowanej. Wyższa przepustowość schodów ruchomych (podziemia, stacje metra, molochy handlowe).

Jak to zrobić? Ano tak: nie ćwiczyć akurat na schodach szpagatu, nie obłapywać czule na całą szerokość ramion całej ekipy, z którą się jedzie na shopping i uwierzyć, że nie zawsze „w kupie raźniej” (uwaga szczególnie do chichoczących sobie sekrety do ucha nastolatek).
Innymi słowy: można zrobić to po angielsku. Londyńska tuba jest cała obklejona monotonnym, ale jednak dyscyplinującym hasłem: KEEP LEFT (w ułatwionej wersji PL może być jednak po naszemu, czyli TRZYMAJ SIĘ PRAWEJ STRONY).

Dzięki temu ci, co wolą chodzić szybciej, mają wolną przestrzeń (zamiast slalomu z powtarzanym jak mantra „przepraszam”), a ci, co wolą dać się ponieść, nie muszą co chwilę dziwić się, jak to co niektórym spieszno.
Marzy mi się coś takiego, bo mam wrażenie, że to forma okazania innym szacunku. I że to całkiem pożyteczny nawyk – zrobić miejsce dla innego.

Na koniec jeszcze wyjaśnienie z pierwszej ręki, czyli z wspomnianego Londynu:
So when you get to a stairway, ‘keep left’ means walk on the left. When you get to an escalators, you walk on the left. If you choose not to walk, i.e. stand, you can do it on the right. So their is some sort of ‘standard’. And with the millions of people who pass though the system daily, almost essential to keep the flow moving.

No właśnie;).